فرشته ها را كور كردند تا روي شانه ها كسي نباشد براي تماشاي خوبي ...

آرزو را زنده به گور كردند تا بمانيم مثل درخت خشك بي بخار !!!

حالا هم كه بهار مي آيد زير سايه ي سرد زمستان ...

پ.ن 1 : به فاحشگي زمين و زمان عادت نكنيم !!!

 پ.ن 2 : بهار سرخ امسال مثل هر ساله ...

پ.ن 3 : از طرف يك دوست خيلي خيلي عزيز :

با تو نمي تونم بگم درد دلامو نازنين              قصه بيقراري اشك چشامو نازنين

شبا به ياد عشق تو چشماي من بارونيه        دل بريدن از اون چشات مگه به اين آسونيه

وقتي كه گريه ميكنم تو خلوت شبونه ام         هيشكي نمي دونه كه من از عشق تو ديوونه ام

فقط خدا از دل بي قرار من خبر داره                فقط خدا تو دل من بذر اميد رو ميكاره

هميشه من به يادتم ولي خودت نميدوني       نميدونم چرا اينو از تو چشام نمي خوني

شايد كه باورت نشه دوست دارم يه عالمه       يا شايدم اين خواستنا براي تو خيلي كمه

بذار حقيقتو بگم بي تو روزام تكراريه               قسمتم از شبا فقط يه آسمون بيداريه

حتي اگه منو نخواي فراموشت نمي كنم         تو تك ستاره مني كه خاموشت نمي كنم

  تراژدی ...

یعنی حکایت بوسه های عاشقانه ی دخترک و پسرک تمام می شود با مرگ ...

یعنی قصه ی کودکی که زندگی را میبیند به خاطر فقر ... فقر را میبیند به نام زندگی !

یعنی بلند آواز بخوانی وسط قار قار کلاغ ها .

یعنی سرزمینت را به تاراج بگذارند به قیمت هیچ .

یعنی رفیقت را بگیرند تا روی دیوار زندان بنویسد : (( هزار کاکلی شاد در چشمان توست ... ))

یعنی بنویسی و باد نوشته هایت را ببرد .

آری ... تراژدی یعنی ما !

پ.ن : نمیدانم چرا نوشتم ...

خانه ی سیزدهم بلوار نحاست ! 

کفتارها بلوایی برپا کرده اند داخل خانه ...

همسایه ی بغلی هم خانه ی شغال هاست ...

کلاغ ها هم که قار قار می کنند وسط آسمان !

هر روز می آمد وسط آسمان ... بی هیچ نوری و بدون هیچ دلخوشی ای !

خورشید خانم یک روز چشمش افتاد به خانه ی سیزدهم .

خورشید خانم عاشق شد . عاشق جغد روی پشت بام ... به همین راحتی !

از آن روز به بعد هر روز می آمد وسط آسمان ... پر از دلخوشی !

اما انگار نمیدانست که جغد نمی بیندش ... آخر جغدها روزها همیشه خوابند !

خورشید خانم وقتی فهمید آتش گرفت ...

حالا سالهاست که دارد می سوزد . به خاطر جغد روی پشت بام خانه ی سیزدهم ... پر نور !

پ.ن ۱: دنیا خیلی شلوغ شده ... شاید مردم تا کمی خلوت شود !

پ.ن ۲ : من اینجا را خیلی دوست دارم  ... شما چطور؟

سگ ما همسایه داشت ... نه ببخشید همسایه ی ما سگ داشت !

یک سگ اهلی و مرتب و با کلاس ... با یک قلاده ی طلایی .

سگِ همسایه مدتی بود خر ... نه نه عاشق شده بود !

عاشق سگِ ولگرد کوچه پشتی !

مثل دیوانه ها تا صبح پارس میکردند برای هم ، از پشت دیوارها !

انگار قرار نبود همدیگر را ببینند ... آخر سگ همسایه ی ما قلاده داشت .

آنقدر پارس می کردند تا آدم ها بیدار شوند از صدای عشقشان ... نمیدانستند آدمها همه کرند و کور !

شب آخر تا صبح زوزه کشیدند از عاشقی ... آن شب هر دو مردند پشت دیوارها !

آدمهای بیمعرفت ... کنار هم چالشان کردند !

.

.

.

آهای مواظب حرف زدنت باش ... من گناهی ندارم!

نمی توانستم کاری بکنم ... من خودم یک سگم ، قلاده دارم !!!

شیطان عاشق خدا بود ...

می خواست تنها عاشقش باشد ...

فریاد زد ... خدا نفهمید !

.

.

.

خدا بزرگ بود ...

می خواست عاشقی کند ... آدم را آفرید!

.

.

.

سالها پیش آدم خدا را از یاد برد ...

آدم عاشق شیطان شد !

این وسط خدا تنها ماند ... به همین سادگی!

پ.ن: به احترام رفاقت ... لیوان داغ چای ... به احترام پاییز... برگرد رفیق !

نشسته  رو به پنجره ...

روی کاغذ چیزی می نویسد انگار ...

سالها بود که دیگر با دست چپ نمینوشت ...

به گمانم دیگر یادش نیست آن روزها را ... دست چپ کلافه اش کرده بود !!!

آن روزها دست چپ با هر چیزی هر جایی که می توانست می نوشت :

(( من عاشق دست راست هستم! ))

همه جا پر شده بود از این چند کلمه ... یا کمی عشق !!!

تا آنکه آن سه شنبه ی مسخره ... بیخیال دست چپش را قطع کرد !!!

اما حالا نشسته رو به پنجره ...

با دست راست روی کاغذ مینویسد ... (( من عاشق او هستم !!! ))

پ.ن : همه ی سه شنبه ها گاهی مضحک اند ... مثل روزی که قیصر رفت ... یادش به خیر و گرامی !

آن روز را خوب يادم مي آيد ... توي پارك ... روز آخر هفته !

بادبادك من عاشق بادبادكش شد ... بعد من عاشق او

تو هم بودي خدا ... بادبادك ها به تو رسيدند ... يادم هست ، لبخند زدي !

ولي حالا كه ديگر فصل بادبادك بازي نيست ... حالا كه ديگر خودش و بادبادكش خاطره شده اند برايم !

مي دانم تنها آرزويم را خوب مي داني... نمي نويسم تا ندانند ... بگذار مثل يك راز بماند تنها آرزويم !

مي دانم ... اين بار كه بادبادك بسازم عكس او را نقش مي كنم بر قامت بادبادكم !

بادبادكم را براي تو خواهم فرستاد ...

آن وقت من و تو مي مانيم با يك دنيا خاطره ...

تو بايد همه ي رازهاي مرا بداني ... بايد همه ي خاطره هايم را داشته باشي !

آخر من روزي خواهم مرد ... بدون بادبادكم ... روزي شبيه روز آخر هفته !  

پ.ن۱ : مي خواستم سكوت كنم براي مدتي ... تازه فهميدم دنيا چقدر شلوغ است .

پ.ن۲ : بيشتر آدم ها از اين دنيا مي نالند ... اما روز تولدشان را جشن مي گيرند ...چه رسم مسخره اي

                                               تولدم ...

  نمیدونم چند سال اما مطمئنم خیلی وقته از اون روز میگذره ...

  یاد بچگی شون افتاده بودند ... یاد بازی ... یاد قایم موشک

  اینبار نوبت آدم بود چشم ببنده ... حوا هم قایم شد ...

  آدم شمرد ... چشماشو که باز کرد ... دنبال حوا گشت ... گشت ... گشت

  حوا قایم شده بود ... پشت همون درخت خودمون ... زیر چشمی می پاییدش ...

  آدم خیلی گشت ... نگران شد ... بلند داد زد : (( حوا ... حوا ... ))

  حوا درخت رو نگاه کرد ... یک سیب مونده بود روی درخت ... سیب رو چید ...

  از پشت درخت اومد بیرون ... آدم رو صدا زد

  آدم نگاهش کرد ... حوا لبخند زد و سیب رو پرت کرد طرفش ... آدم بلند بلند میخندید !

.

.

.

  خدا وکیلی خودت رو بذار جای آدم ...

  سیبی رو که معشوقت برای پرت کنه چیکار میکنی ؟

  نگه میداریش توی دکور خونه ت یا یک گاز محکم ازش میزنی؟

  همه ی این هارو گفتم که بدونی ما ... زاده ی عشقیم نه هوس !

  پ . ن : خوب یادم  می آید ... همین روزها بود ... حالا خاطره ها و خیالم ... شده اند کبریتی که آتشم میزنند ... از من هم فقط خاکستر باقی میماند ...